Lekarze mówili: „nie ma szans”.

Dziś moja mama patrzy na mnie i walczy dalej.

30 kwietnia 2025 roku moja mama – 42lata „Hanka”– została potrącona przez samochód.

Jedna chwila. Jeden kierowca. I całe nasze życie rozpadło się na kawałki.

To nie był „wypadek, z którego się wychodzi”.

To była walka o przeżycie.

Mama trafiła do szpitala w stanie krytycznym. Jej ciało było zniszczone przez obrażenia:

– ciężki uraz mózgu

– krwiak w mózgu wymagający natychmiastowej operacji

– rozległe krwawienia i obrzęk mózgu

– złamania czaszki (w tym podstawy czaszki i oczodołu) i nosa

– uszkodzenia naczyń krwionośnych w mózgu

A potem przyszło jeszcze więcej:

– śpiączka mózgowa

– niewydolność oddechowa – nie mogła oddychać sama

– respirator i walka o każdy oddech

– zator płucny „jeździec” – stan bezpośrednio zagrażający życiu

– zakrzepica nogi

– zapalenie płuc

– wodogłowie

Leżała podłączona do aparatury.

Bez reakcji.

Bez kontaktu.

Lekarze mówili wprost: stan wegetatywny. Brak szans.

A ja patrzyłam na swoją mamę i nie mogłam się z tym pogodzić.

I wtedy stało się coś, czego nikt się nie spodziewał.

Ona przeżyła.

Zaczęła oddychać sama.

Dziś żyje z rurką tracheotomijną, karmiona przez PEG.

Nie mówi.

Ale jest.

W lipcu 2025 roku została przeniesiona na oddział paliatywny – bo „nie reaguje”. Bo „to już koniec”.

Ale to nie był koniec.

To był moment, w którym zaczęła wracać.

Najpierw minimalnie.

Potem coraz więcej.

Dziś patrzy, rozumie, reaguje na polecenia, uśmiecha się.

Komunikuje się gestami, mimiką.

Ona wróciła z miejsca, z którego się nie wraca.

I właśnie teraz... system ją zostawia.

Oddział paliatywny nie jest dla niej – bo się poprawiła.

Ale nie ma miejsca, które ją przyjmie.

Od lipca 2025 roku czeka w kolejce do Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego.

Kolejki są ogromne. Mijają miesiące.

A ona nie może czekać.

Bo bez rehabilitacji wszystko, co wywalczyła... może zniknąć.

Każdy dzień to ryzyko cofnięcia.

Każdy dzień to strach, że znowu ją stracę.

Przez rok zrobiłam wszystko.

Błagałam o pomoc.

Pukałam do każdych drzwi.

Nikt ich nie otworzył.

Dziś została mi tylko nadzieja w Was.

Na tej zbiórce są zdjęcia i dokumentacja medyczna – to nie są słowa, to nasza rzeczywistość.

Moja mama już raz wygrała walkę o życie.

Nie pozwólmy, żeby przegrała walkę o powrót do niego.

Błagam, pomóżcie mi dać jej szansę.

Każda wpłata to dla niej krok.

Każde udostępnienie to nadzieja.

Dziękuję z całego serca ❤️