Cześć wszystkim. Chciałobym się z wami podzielić czymś bardzo trudnym. Zostałom zmolestowane, co było dla mnie niezwykle traumatycznym doświadczeniem. Ta trauma dotknęła mnie na wielu poziomach — po pierwsze przez samo wydarzenie i wszystko, co się wtedy stało, a po drugie przez moje istniejące zaburzenia psychiczne, które znacząco utrudniają mi radzenie sobie z tym, co mnie spotkało — zwłaszcza PTSD wynikające z wielokrotnych nadużyć seksualnych, których doświadczyłom ze strony członków mojej rodziny. Teraz wszystko się odpaliło z nową siłą i przeżywam to wszystko na nowo, jakby te wydarzenia działy się ponownie. Codziennie, niemal przez cały dzień, widzę przed sobą nie dające się odegnać obrazy, jak gwałci mnie członek rodziny. A gdy wychodzę z domu, widzę w różnych miejscach swojego molestatora, co sprawia, że każde wyjście staje się traumatycznym przeżyciem. Zaraz po molestowaniu byłom w takim stanie, że nie jadłom przez 4 dni. Boję się, że to się powtórzy i znowu nie będę w stanie funkcjonować.

Nie mam dostępu do terapii od bardzo dawna, bo zwyczajnie mnie na nią nie stać. Nie mam nawet stałej pracy, która pozwoliłaby mi na regularne sesje — z różnych powodów, często związanych z moim stanem psychicznym, potencjalni pracodawcy nie chcą mnie zatrudnić. Do tego wszystkiego dochodzi obecny kryzys na rynku pracy, który jeszcze bardziej utrudnia znalezienie zatrudnienia.

Teraz potrzebuję profesjonalnej pomocy terapeutycznej jak nigdy wcześniej w życiu, bo ta nowa trauma oraz gwałtowny powrót dawnych, nie przepracowanych traum dosłownie mnie zabijają i uniemożliwiają normalne funkcjonowanie.

Poza tym walczę z ciężką depresją na co dzień. Leki psychiatryczne niby działają i pomagają w pewnym stopniu, ale mimo to boję się wychodzić z domu, podejmować jakiekolwiek aktywności, rozmawiać z innymi ludźmi. Najważniejsze i najbardziej przerażające — boję się w ogóle funkcjonować. Nawet tak proste czynności jak nalanie sobie szklanki wody sprawia mi ogromny ból psychiczny i wymaga przezwyciężenia wewnętrznego oporu, nie mówiąc już o bardziej złożonych czynnościach takich jak gotowanie jedzenia czy podstawowa higiena osobista jak umycie się.

Gdy kiedyś, dawno temu, miałom dostęp do regularnej terapii, to ona naprawdę mi pomagała i widziałom postępy w moim stanie, i bardzo chciałobym do tego wrócić, żeby móc znowu normalnie funkcjonować, żyć bez ciągłego paraliżującego strachu, prawdziwie żyć, a nie tylko biernie istnieć z dnia na dzień.