Daktylek to około 17sto letni kocurek przywieziony do Schroniska na Paluchu w połowie kwietnia - z wstępnych badań wiadomo, że jest niewidomy, niedosłyszy, ma chorą tarczycę, wątrobę i nerki. Gdy zobaczyłam filmik z jego udziałem, w którym wolontariuszki błagają o domek na ostatnie miesiące jego życia wiedziałam, że musi trafić do mnie. W końcu takie było na poczatku moje założenie - adopcje kotów, których nikt nie chce, które nie mają szansy na dom.

W pierwszej kolejności musimy wyleczyć swierzbowca i koci katar oraz zadbać o komfort jego życia, o to by nie bolało. Daktylek (w schronisku Baden) to kości powleczone skórą. Waży jedynie 2,9 kg. Jest zdezorientowany, kiepsko je, sika doslownie kilka centymentrów od miejsca, w którym leży. Ale nie poddaje się, walczy, mruczy przy dotyku człowieka. Skoro on się nie poddaje, ja również tego nie zrobię.

W pierwszej kolejności czeka nas wizyta u internisty, następnie dr. Fraś celem dobrania terapii przeciwbólowej, kardiolog oraz nefrolog. Następnie okulista i endokrynolog. W międzyczasie musimy zrobić szereg badań (kał, mocz, krew). Zdaję sobie sprawę, że walka będzie ciężka i kosztowna, ale to jeszcze nie moment by poddać go eutanazji. On ma w sobie ogromną wolę walki.

Pomożecie zapewnić mu godną, bezbolesną starość...?