Każdy krok boli. Ale jeszcze bardziej boli bezsilność.

Mam na imię Ewa. Urodziłam się z mózgowym porażeniem dziecięcym.

To jedno zdanie, które w teorii opisuje moją diagnozę.

W praktyce... opisuje całe moje życie.

Kiedy inni wstają z łóżka to ja zaczynam walkę.

Kiedy ktoś robi kilka swobodnych kroków, dla mnie to jak wspinaczka pod stromą górę, z ciężarem przywiązanym do nóg.

Poruszam się z pomocą innych osób, balkonika i poręczy.

Na zewnątrz nigdy nie wychodzę sama, zawsze musi być obok mnie druga osoba.

Każdy krok jest przemyślany, ostrożny, często okupiony bólem i strachem przed upadkiem.

Codzienność, która dla większości ludzi jest „tak po prostu”, mnie kosztuje ogromny wysiłek, determinację i ból, zarówno fizyczny, jak i psychiczny.

Pamiętam, jak jako dziecko patrzyłam na rówieśników biegających po boisku.

Ich śmiech był dla mnie jak echo innego świata tak bliskiego, a jednocześnie tak niedostępnego.

Dziś mam więcej siły i więcej pogody ducha, ale jedno się nie zmieniło:

każdy krok nadal jest wyzwaniem.

Mogłabym się poddać.

Mogłabym powiedzieć: „taka kolej rzeczy, nic nie zmienię”.

Mogłabym usiąść na wózek.

Ale nie chcę.

Chcę chodzić. Wolno. Ostrożnie. Czasem na drżących nogach.

Ale o własnych siłach.

Rehabilitacja daje mi realną szansę:

– na sprawniejsze ciało,

– na mniejszy ból,

– na większą samodzielność,

– na zachowanie godności.

Jest jednak brutalna prawda:

jeśli przerwę rehabilitację, wszystko, co wypracowałam miesiącami, może się cofnąć w kilka tygodni.

To okrutne, ale niestety bardzo realne.

Dlatego proszę o pomoc.

Nie o litość - o szansę.

Nie proszę, by ktoś niósł mnie przez życie.

Proszę tylko, by pomógł mi iść krok po kroku o własnych siłach.

Jeśli możesz, dorzuć choćby symboliczną cegiełkę.

Jeśli nie możesz - udostępnij.

Dla Ciebie to jedno kliknięcie.

Dla mnie to szansa, kolejny krok, kolejna nadzieja.

Dziękuję za każdy gest

Za uwagę, za wsparcie i za to, że nie odwracasz wzroku.

Ewa Ściechowska

Beneficjentka Fundacji Avalon nr subkonta: Ściechowska 19176