Pojechałam uratować paprotkę, która miała wylądować na śmietniku, wyszłam z paprotką... i psem. Paprotka piękna, a pies żywy obraz nędzy i rozpaczy. Zgnite zęby czy potworny wytrzesz oczu? Sama nie wiem co mnie bolało bardziej jak o tym myślałam, ale nie było opcji, że ją tak zostawię. Wszystko w tej sytuacji wydawało się lepszą opcją, nawet eutanazja, dlatego zważając na wiek psa, mnogość jego potencjalnych problemów i cierpienia namówiłam właścicieli na jego uśpienie.

Dla formalności w lecznicy poprosiłam jeszcze o badania krwi, żeby zabić ją z <w miarę czystym sumieniem>, ale te okazały się zadziwiająco dobre. I tak się jakoś zdarzyło, że zamiast eutanazji przydarzyła jej się ekstrakcja <zębów> - w końcu jedno i drugie na E, można się pomylić. Przy okazji machnęliśmy jeszcze brzydką zmianę na czole i czekamy aż wszystko się zagoi, żeby dołożyć do jej jakże uroczej aparycji usunięcie gałek ocznych (jedną albo dwie, do decyzji okulisty, na razie oko wychodzące z oczodołu zostało zaszyte dla bezpieczeństwa).

Pies jest w dobrej kondycji fizycznej, odkrywa węchem świat, który dotychczas był mocno skurczony (pies nie wychodził na spacery), ma potężny apetyt, dlatego zapadła ta niezbyt racjonalna i opłacalna decyzja, by podarować jej trochę prawdziwego psiego życia na koniec (te karakany Yorki potrafią dobić do dwudziestki, więc nigdy nie wiadomo!). Jak wykaraska się z tych wszystkich ubrzydzających operacji plastycznych będzie do adopcji dla jakiegoś desperata, dlatego bądźcie czujni, nie można przegapić takiej okazji!

Ps. Uprzejmie proszę o niedyskutowanie na temat samego zaniedbania, albowiem to starsi schorowani ludzie po udarach. Niekoniecznie ma to jakiś sens w obecnej sytuacji psa.