Mam na imię Agnieszka i jestem mamą czwórki wspaniałych dzieci. Moją największą radością, ale też największym zmartwieniem, jest teraz mój najmłodszy syn, Patryk. Ma dopiero 15 lat i wciąż tak bardzo mnie potrzebuje. Jeszcze niedawno moje życie toczyło się wokół domu i dzieci. W czerwcu tego roku wszystko runęło jak domek z kart.

Zaczęło się od dziwnych, przerażających objawów: nagłych zaburzeń wzroku, potwornych bólów głowy, zawrotów, nudności i afazji – miałam problem, żeby wypowiedzieć to, co myślę. Myśleliśmy z rodziną, że to udar albo wylew. Prawda okazała się jednak o wiele gorsza.

Po serii badań usłyszałam diagnozę, która brzmiała jak wyrok: glejak wielopostaciowy IV stopnia wild type. Najgorszy, najbardziej agresywny nowotwór mózgu.

Zaczęła się walka. Przeszłam operację, a potem chemio-radioterapię. Wierzyłam, że to idzie w dobrą stronę. Niestety, dokładnie dzień po zakończeniu pierwszego cyklu leczenia, znów poczułam ten paraliżujący ból, straciłam władzę w ciele. Bardzo chciałam wierzyć, że to tylko skutki uboczne terapii. Rezonans rozwiał jednak wszelkie nadzieje. Wyniki rezonansu bezlitośnie zniszczyły te marzenia – usłyszałam, że to wznowa. Tym razem zaatakował płat ciemieniowy, skroniowy i czołowy. Guzów zrobiło się aż pięć.

Musiałam przejść kolejną operację. Lekarze nie mogli jednak usunąć wszystkiego – jeden z guzów leży w miejscu, które sprawiało, że całkowite wycięcie groziłoby mi trwałym, całkowitym paraliżem. Musiałam wybrać: zaryzykować bezruch i brak kontaktu z dziećmi albo zostawić część tego potwora w głowie. Wybrałam życie z tą świadomością, byle móc dalej być blisko nich.

Do tej pory ze wszystkimi kosztami radziliśmy sobie sami. Jednak cios spadł na nas z dwóch stron jednocześnie – w tym samym trudnym czasie mąż ciężko zachorował na cukrzycę z powikłaniami w postaci stopy cukrzycowej. Kumulacja naszych chorób, koszty leczenia, leków i ciągłych dojazdów do szpitali całkowicie nas przerosły finansowo. Zostaliśmy pod ścianą.

Nigdy w życiu nie prosiłam nikogo o pomoc. Zawsze radziłam sobie sama, byłam oparciem dla mojej rodziny. Dziś nie ma już we mnie dumy – jest tylko strach o jutro i ogromna chęć życia. Chcę patrzeć, jak dorasta mój 15-letni Patryk i moje starsze dzieci.

Bardzo proszę, pomóż mi w tej walce. Każda, nawet najmniejsza wpłata i dobre słowo dają mi siłę, by nie poddać się w tym najtrudniejszym momencie mojego życia. Z całego serca dziękuję za każdą pomoc.

Chcemy być z Wami w pełni szczerzy, bo wiemy, z jak ciężką chorobą się mierzymy. Jeśli mimo walki leczenie nie przyniesie efektu, wszystkie niewykorzystane środki ze zbiórki przekażemy na wybrany cel lub cele charytatywne.