Wypatrzyłam ją w pobliskim miasteczku portowym. Siedziała skulona, ale mimo to dostrzegłam jak chuda była. Wróciliśmy po nią na drugi dzień: z transporterem. Była tak nieufna, że przeorała mi rękę do blizn, ale na szczęście udało mi się ją utrzymać i wrzucić do środka.

Diagnoza? Zapalenie układu oddechowego, potężna anemia, grzybica i... kompletnie rozwalone nerki.

Bardzo długo szukałam dla niej pomocy w Polsce, bo na greckiej wyspie trudno o specjalistyczną pomoc dla kotów nerkowych.

Jednak czarny, nerkowy kot nie cieszył się żadnym zainteresowaniem. Na szczęście dużo podpowiedziała nam zaprzyjaźniona wet Paulinya z fundacji Bubble of Good, a cudowna dietetyk Alina z Wet Piguła i zoodietetyka ułożyła specjalnie dla Wiki dietę.

Wiki kilka razy miała bardzo duże kryzysy – tak duże, że jechaliśmy z nią do weta z myślą, że jedziemy się z nią pożegnać, ale udawało się je opanować, a weterynarze mówili, że chociaż to dziwne, to jeszcze nie jej czas.

Wiele razy słyszeliśmy, że to cud, że ten kot jeszcze żyje. Ale ona bardzo chce żyć... i z dzikulca stała się miziastą przylepą zakochaną w Marcinie.

Dlatego cieszymy się każdym dniem z Wiki.