Opis zrzutki

Cześć wszystkim.


Szczerze mówiąc, nie wiemy, od czego zacząć. Nigdy wcześniej nie prosiliśmy obcych ludzi o pomoc ani o pieniądze. Nie przypuszczaliśmy, że kiedykolwiek znajdziemy się w takiej sytuacji. Jest nam bardzo trudno o tym pisać, ale sami nie damy już rady pokryć kosztów dalszego leczenia naszej ukochanej Kasi.


12 listopada 2026 roku, około godziny 15:00 - 15:30, na ul. Powstania Listopadowego, na Morenie w Gdańsku, wydarzyło się coś, czego długo nie zapomnimy.


Nasza Kasia to niewielka chihuahua, ważąca około 7 kg. W dokumentach figuruje jako Kasablanka, ale na co dzień wszyscy nazywamy ją Kasią. To bardzo spokojna i dość lękliwa suczka, która praktycznie nigdy nie szczeka na inne psy i sama do nich nie podchodzi.


Tego dnia moja mama wyszła z Kasią na zwykły spacer w pobliżu naszego domu. Kasia znajdowała się tuż przy niej. W pewnym momencie zza rogu budynku nagle pojawił się duży pies w typie amstaffa lub pitbulla. Kasia w żaden sposób go nie sprowokowała: nie szczekała, nie podbiegła do niego ani nie zachowywała się agresywnie. To tamten pies od razu ruszył w stronę Kasi.

Gdy tylko mama zobaczyła, że pies biegnie w ich kierunku, natychmiast próbowała wziąć Kasię na ręce i przycisnąć ją do klatki piersiowej, żeby ją ochronić. Niestety atakujący pies chwycił Kasię, wyrwał ją z rąk mamy i zaczął nią brutalnie potrząsać.


Właścicielka psa podbiegła i próbowała odciągnąć go od Kasi. Próbowała również otworzyć mu pysk, żeby uwolnić naszą chihuahua, ale przez dłuższy czas jej się to nie udawało. Prosiła mamę, żeby nie krzyczała i pozwoliła jej samej rozdzielić psy. Mimo jej prób pies nadal trzymał Kasię i nią potrząsał. Kiedy właścicielce udało się w końcu trochę rozewrzeć szczęki psa, ten zaczął gryźć Kasię w pyszczek, bliżej szyi.

Mama zrozumiała, że Kasia może tego nie przeżyć, jeśli natychmiast czegoś nie zrobi. Zaczęła krzyczeć i wołać o pomoc, a jednocześnie próbowała własnymi rękami rozewrzeć szczęki psa i wyciągnąć z nich Kasię. Dopiero kiedy mama zaczęła wyciągać Kasię z pyska psa, ten ją puścił i natychmiast zaatakował mamę, gryząc ją w dłoń. Mama przytrzymywała psa całym ciałem, żeby nie pobiegł za Kasią, która zdążyła uciec w stronę domu.


Wtedy mama zauważyła kilka osób wybiegających na pomoc z pobliskiego budynku. Zaczęły polewać psa wodą. Wydaje nam się, że pies przestraszył się większej liczby ludzi, a woda na chwilę odwróciła jego uwagę. Gdy mama zobaczyła, że pies jest zajęty, a inni próbują go powstrzymać, pobiegła za Kasią, podniosła ją i zaniosła w stronę naszego budynku. Kasia była cała zakrwawiona, a mama miała pogryzioną dłoń. Po drodze zobaczyła jeszcze sąsiadów wychodzących z naszego budynku i biegnących na miejsce zdarzenia.


Jesteśmy bardzo wdzięczni wszystkim, którzy ruszyli na pomoc. Nie wiemy, jak zakończyłaby się ta sytuacja, gdyby nie ich reakcja.


Widok Kasi po ataku był straszny. Doznała bardzo poważnych obrażeń. Jej pyszczek został rozerwany, a rana na policzku wymagała zszycia. Doszło również do poważnego rozerwania pochwy. Lekarze podejrzewali także uszkodzenie pęcherza moczowego.


Zaraz po ataku zabraliśmy Kasię do najbliższej kliniki weterynaryjnej. Dostała tam kilka zastrzyków, a lekarze opatrzyli jej rany. Powiedziano nam jednak, że potrzebuje bardziej specjalistycznej pomocy, dlatego skierowano nas do Trójmiejskiej Kliniki Weterynaryjnej.


Pojechaliśmy tam od razu. Lekarze przeprowadzili operację i zszyli rany Kasi. Po zabiegu została w klinice na całodobowej hospitalizacji, ponieważ jej stan był bardzo ciężki i niestabilny.


Obrażenia były rozległe. Lekarze mieli duże trudności z założeniem cewnika z powodu obrażeń okolic intymnych. Konieczne było opróżnienie pęcherza poprzez nakłucie. Istniało również podejrzenie jego uszkodzenia.

Kasia bardzo cierpiała i otrzymywała silne leki przeciwbólowe w ciągłym wlewie. Była tak osłabiona, że ledwo mogła wstać. Nie potrafiła samodzielnie jeść ani pić. Wymagała stałej opieki i dalszego leczenia.


Pierwsza operacja i pierwsza doba hospitalizacji kosztowały nas 3572 zł.

Koszty dalszego leczenia rosną każdego dnia i obejmują nie tylko pobyt w klinice, ale również kolejne badania, leki, zabiegi i procedury medyczne. Nie jesteśmy zamożną rodziną i nie jesteśmy w stanie samodzielnie pokryć tak wysokich i zupełnie nieprzewidzianych kosztów leczenia.

Próbowaliśmy również samodzielnie sfinansować leczenie Kasi. Zwróciliśmy się do kilku banków z wnioskiem o kredyt, jednak niestety wszędzie spotkaliśmy się z odmową. Gdybyśmy mieli taką możliwość, pokrylibyśmy wszystkie koszty sami, ale mimo podjętych prób nie udało nam się uzyskać dodatkowych środków.


13 listopada około godziny 19:00 zdecydowaliśmy się zabrać Kasię do domu na własną odpowiedzialność. Była to dla nas niezwykle trudna decyzja. Jej stan się nie poprawił, nadal była ciężko chora, a jej życie pozostawało zagrożone.


Tak wysoki koszt już pierwszego dnia leczenia sprawił, że zaczęliśmy się obawiać, czy będziemy w stanie pokryć dalsze wydatki. Z perspektywy czasu wiemy, że była to decyzja podjęta pod wpływem ogromnego stresu i być może nie do końca przemyślana. Na szczęście podczas tej nocy nie zauważyliśmy wyraźnego pogorszenia stanu Kasi.


Nie zamierzaliśmy jednak rezygnować z dalszego leczenia. Planowaliśmy codziennie przywozić Kasię do kliniki na leczenie w trybie dziennym, a na noc zabierać ją do domu i samodzielnie się nią opiekować. Takie rozwiązanie byłoby znacznie tańsze niż całodobowa hospitalizacja, a jednocześnie pozwoliłoby kontynuować leczenie.


Noc z Kasią w domu była dla nas bardzo trudna. Cały czas baliśmy się, że jej stan nagle się pogorszy i nie będziemy w stanie jej pomóc. Podawaliśmy jej wodę strzykawką, próbowaliśmy karmić ją z ręki i podawaliśmy leki przeciwbólowe przepisane przez weterynarza.


Następnego ranka ponownie przywieźliśmy Kasię do Trójmiejskiej Kliniki Weterynaryjnej, zgodnie z naszym planem dalszego leczenia. Po zbadaniu Kasi lekarz stwierdził jednak, że nie jest ona w stanie samodzielnie oddawać moczu i wymaga założenia cewnika. Okazało się więc, że leczenie w trybie dziennym nie jest obecnie możliwe i Kasia musi pozostać w klinice na całodobowej hospitalizacji pod stałą opieką lekarzy.


Chcemy, żeby mogła zostać w klinice tak długo, jak będzie to konieczne, aż jej stan się poprawi i będzie mogła bezpiecznie wrócić do domu. Będziemy robić wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc Kasi, dopóki lekarze będą widzieli medyczny sens dalszego leczenia i realną szansę na poprawę.


Jeśli jednak lekarze powiedzą nam, że Kasi nie da się już uratować, a dalsza terapia jedynie przedłużałaby jej cierpienie, nie będziemy poddawać jej kolejnym obciążającym procedurom. Każdą decyzję podejmiemy wspólnie z lekarzami, kierując się przede wszystkim dobrem Kasi.


Całe zdarzenie zgłosiliśmy na policję. Wiemy, że wyjaśnienie wszystkich okoliczności może potrwać. Kasia potrzebuje jednak leczenia już teraz.


Dlatego zdecydowaliśmy się założyć tę zbiórkę. Nigdy nie chcieliśmy prosić obcych ludzi o pieniądze, ale nie jesteśmy w stanie samodzielnie pokryć dalszych kosztów leczenia. Nie wiemy jeszcze, jak długo Kasia będzie musiała pozostać w klinice ani jaki będzie ostateczny koszt leczenia. Otrzymujemy kolejne rachunki, a ich wysokość zależy od potrzebnych w danym momencie badań, leków i zabiegów.


Lekarze poinformowali nas również, że po zakończeniu intensywnego leczenia Kasia będzie potrzebowała długotrwałej rehabilitacji. Jej dokładny zakres i czas trwania będą zależały od dalszego przebiegu leczenia oraz tego, w jakim stanie Kasia będzie mogła opuścić klinikę. Zebrane środki przeznaczymy więc nie tylko na obecną hospitalizację, badania, leki i niezbędne zabiegi, lecz także na późniejszą rehabilitację, wizyty kontrolne i dalszą opiekę weterynaryjną.


Każda wpłata, nawet 5 czy 10 zł, naprawdę ma dla nas znaczenie. Jeśli nie możecie wpłacić pieniędzy, bardzo pomoże nam również udostępnienie zbiórki.


Dołączamy rachunki i dokumentację weterynaryjną, żeby każdy mógł zobaczyć, na co przeznaczamy zebrane pieniądze. Będziemy też na bieżąco informować o stanie zdrowia Kasi.


Kasia jest częścią naszej rodziny. Bardzo ją kochamy i chcemy zrobić wszystko, żeby dać jej szansę na powrót do zdrowia.


Dziękujemy wszystkim, którzy przeczytali naszą historię, wpłacili choćby niewielką kwotę, udostępnili zbiórkę lub napisali do nas kilka dobrych słów. Naprawdę bardzo to doceniamy.

Lokalizacja

Komentarze 12

 
2500 znaków
  • Kamila Banak •

    Jest mi tak bardzo przykro. To jest tak niesprawiedliwe, że łzy same cisną się do oczu. Widać, że Kasia miała wspaniałą rodzinę, która bardzo ją kochała i bardzo o nią walczyła, co jest naprawdę wzruszające. Kasablanka wyglądała na wspaniałego pieska. Mam nadzieję, że osoba odpowiedzialna, właścicielka amtsaffa, poniesie konsekwencje prawne i finansowe, że dosięgnie ją sprawiedliwość - jestem po prostu wściekła. Trzymajcie się i proszę, gdy uda Wam się ją znaleźć, dajcie znać w aktualizacjach. Nie wyobrażam sobie, przez co musicie przechodzić. Ta sprawa nie może się tak zakończyć.

    • Uladzislau Ikan •

      Niestety nie mamy nawet pewności, czy uda się odnaleźć właścicielkę psa. Mamy wrażenie, że policja nie jest szczególnie zainteresowana jej odnalezieniem. Policja przekazała mediom, że dysponuje nagraniami z monitoringu, jednak od czasu złożenia zawiadomienia nikt się z nami nie skontaktował. Dlatego nie wiemy, czy nagrania rzeczywiście zostały zabezpieczone ani jakie działania dotychczas podjęto. W poniedziałek chcemy osobiście dowiedzieć się, na jakim etapie znajduje się sprawa. Sąsiedzi zaoferowali nam pomoc w poszukiwaniach, a my również będziemy próbowali odnaleźć tę osobę. Bardzo Pani dziękujemy za wsparcie, wszystkie dobre słowa i za to, że śledziła Pani historię Kasi do samego końca. Pozostaje nam myśl, że Kasi już nic nie boli i że nie musi dłużej cierpieć.

    • Uladzislau Ikan •

      Będę nadal publikować aktualizacje. Nie wiem jeszcze, czy przedłużymy zbiórkę. Pozostało nam do zapłaty około 8000 zł za jej leczenie. Ale nie wiem...

  •  
    Michał •

    Kasiu walcz! Jesteś dzielnym psiakiem i masz bardzo kochających i wspierających Cię człowieków. Dawajcie kochani znać, trzymam kciuki i każdego dnia o Was myślę.

    50 zł
    • Uladzislau Ikan •

      Ogromnie dziękujemy za wsparcie i ciepłe słowa. Wierzymy, że Kasia wyzdrowieje. Walczy już ponad tydzień i jesteśmy przekonani, że z czasem zacznie samodzielnie jeść oraz poczuje się lepiej. Będziemy nadal codziennie publikować aktualizacje po rozmowach z lekarzami. Jeszcze raz z całego serca dziękujemy. ❤️

  • Kamila Banak •

    Wspaniale czytać o poprawie stanu zdrowia Kasi! Wiem, że jeszcze długa przed Wami, ale nie poddawajcie się kochani :)

    • Uladzislau Ikan •

      Bardzo dziękujemy za te słowa. ❤️ Nie zamierzamy się poddawać. Dopóki lekarze będą widzieli szansę i sens dalszego leczenia, będziemy robić wszystko, co możemy dla Kasi. Mamy nadzieję, że z czasem będzie już tylko lepiej.

  •  
    Użytkownik anonimowy •

    Dużo siły dla Was! Życzę Kasi szybkiego powrotu do zdrowia. Mam nadzieję, że wszystko dobrze się skończy. Trzymam za Was mocno kciuki! ❤️

    100 zł
    • Uladzislau Ikan •

      Bardzo dziękujemy za wsparcie, ciepłe słowa i przekazaną darowiznę. Mamy nadzieję, że dzięki leczeniu stan Kasi będzie stopniowo się poprawiał. ❤️

  • Uladzislau Ikan •

    Jeszcze raz dziękujemy wszystkim, którzy wsparli Kasię. Jesteśmy ogromnie wdzięczni za każdą wpłatę.

Dbamy o bezpieczeństwo. W razie wątpliwości zgłoś tę zrzutkę przez formularz.