Witam serdecznie wszystkich, którzy zatrzymali się na chwilę, by przeczytać naszą historię.

Wiele razy bywałam na zrzutka.pl jako osoba wspierająca. Zawsze cieszyłam się, że mogę komuś pomóc — bezinteresownie. Ta pomoc jest najcenniejsza i daje ogrom radości. Nigdy nie przypuszczałam, że kiedyś znajdę się po drugiej stronie. Nawet nie wiecie, jakie to trudne.

Nie należę do osób odważnych. Zawsze wolałam stać gdzieś z tyłu, dlatego tym bardziej ciężko jest mi dziś pisać te słowa publicznie.

Kilka dni temu, o czwartej rano — jeszcze przed budzikiem do pracy — obudziłam się z dziwnym poczuciem niepokoju, ale też determinacji. Jakby ktoś do mnie przemówił:
„Weź się do działania. To Twój mąż. Jesteś za niego odpowiedzialna. Działaj.”

Poczułam, że to znak. Znak od Boga. I wtedy podjęłam decyzję — nie odpuszczę. Spełnię marzenie mojego męża.

Piszę w imieniu Pawła — mojego męża i ojca naszej dwójki dzieci.

W grudniu mój mąż przeszedł krwotok podpajęczynówkowy. Ledwo uszedł z życiem. Rokowania były bardzo złe. Przyznam szczerze — choć trudno mi to napisać — momentami traciłam nadzieję. Słyszałam od lekarzy: „stan jest bardzo ciężki”, a obok nas pracowała aparatura, która oddychała za niego.

Powiedziano mi, że jeśli się wybudzi, mogą wystąpić poważne powikłania: niedowład kończyn czy wodogłowie...

Dzień przed urodzinami naszej córeczki zadzwonił telefon. Tych słów nie zapomnę do końca życia:
„Dobry wieczór, dzwonię ze szpitala... Pacjent się wybudził. Jest kontakt.”

Chwila grozy zamieniła się w ogromną ulgę i wdzięczność. Trzymałam w ręku różaniec, kończyłam modlitwę. Syn ściskał moją dłoń. Były przy mnie moje ukochane siostry.

Mąż został przewieziony na dalsze badania. Kolejne tygodnie spędziliśmy w szpitalu. Potem przyszła rekonwalescencja i miesiące niepewności.

Dziś możemy powiedzieć jedno: mąż żyje i jest z nami. Cieszymy się każdą wspólną chwilą.

Niestety, tuż przed końcem zwolnienia lekarskiego mąż dowiedział się o likwidacji swojego stanowiska pracy. Przyjęliśmy to ze zrozumieniem. Zaczął szukać nowej pracy — wysyłał CV, podejmował kolejne próby, ale bez odzewu.

Z zawodu jest jubilerem. To piękny, ale niestety słabo opłacany zawód. W poprzedniej pracy, dzięki doświadczeniu, certyfikatom i latom praktyki, udawało nam się żyć spokojnie — bez luksusów, ale stabilnie.

Wiem, że każdy z nas niesie swój ciężar. Wierzę jednak, że warto się nim dzielić i wzajemnie wspierać.

I właśnie tutaj zaczyna się mój plan. Nasz plan. I wielkie marzenie mojego męża.

Paweł od zawsze marzył o własnym, małym zakładzie jubilerskim. O miejscu, w którym będzie mógł robić to, co kocha — tworzyć, naprawiać i dawać przedmiotom drugie życie.

Może to wszystko wydarzyło się po coś... żeby mogło powstać coś nowego.

Chcemy stworzyć niewielki warsztat jubilerski. Miejsce z pasją — a w przyszłości może także przestrzeń, w której mąż będzie mógł dzielić się swoją wiedzą i prowadzić zajęcia dla dzieci i młodzieży. Pokazywać, jak wygląda prawdziwa praca rzemieślnika.

Aby zacząć, potrzebujemy środków na podstawowy sprzęt do tworzenia biżuterii.

Jeśli ktoś z Was posiada zbędne narzędzia lub sprzęt, który mógłby się przydać — każda pomoc ma dla nas ogromne znaczenie.

Dajmy mu wędkę — a on będzie łowił sam.

Dziękujemy za każdą formę wsparcia — finansową, rzeczową, ale też za udostępnienie naszej historii dalej.

Wierzę, że dobro wraca. I że kiedyś będę mogła pomóc właśnie Tobie.