22 stycznia 2026 roku nasze życie zatrzymało się w jednej chwili.

Mama była osobą, której energia zdawała się nie mieć końca — zawsze w ruchu, zawsze zajęta, zawsze gotowa działać.

Pełna siły, sprawna fizycznie, samodzielna. Dla niej doba była za krótka, bo nie potrafiła usiedzieć w miejscu — ciągle coś robiła, pomagała, była aktywna.

Dziś, u niej pojawiają się momenty zwątpienia, które przychodzą wraz z bólem i trudnościami ale marzy o tym, żeby wrócić do poprzedniego życia.

To był zwykły dzień. Do tragedii doszło podczas rozpalania w piecu- czynności, która wcześniej była czymś zupełnie normalnym.

W pewnym momencie z wnętrza pieca nastąpił nagły wyrzut płonącej rozpałki — ogień w ułamku sekundy zajął ubranie mojej mamy.

Mimo ogromnego strachu i paniki była w stanie sama wydostać się z piwnicy i się ugasić.

To były sekundy, które zmieniły wszystko.

Mama doznała bardzo rozległych oparzeń: klatki piersiowej, szyi, twarzy, rąk, ramienia oraz lewego uda.

Przez dwa i pół miesiąca przebywała w szpitalu w Poznaniu, gdzie każdego dnia lekarze walczyli nie tylko o powrót do zdrowia, ale przede wszystkim o jej życie!

Na chwilę obecną mama przebywa w prywatnym ośrodku neurorehabilitacyjnym w Bydgoszczy.

Trafiła tam, ponieważ jej stan wymagał koniecznie natychmiastowej, intensywnej rehabilitacji. ( Prosto z Poznania została przewieziona transportem medycznym ).

Każdego dnia uczy się od nowa podstawowych rzeczy — jak chodzić, jak się poruszać, jak funkcjonować mimo bólu.

Każdy krok to wysiłek.

Każdy ruch to walka.

W trakcie leczenia już w Bydgoszczy pojawiły się dodatkowe komplikacje -zakrzepica w nodze, oraz uszkodzenia nerwu obwodowego w obrębie stopy. To sprawia, że powrót do sprawności jest trudniejszy i wymaga dłuższej, rehabilitacji, ale wciąż jest możliwy.

Najtrudniejsze jednak wciąż przed nią.

Pomimo codziennej, bardzo ciężkiej rehabilitacji, przykurcze — szczególnie w obrębie szyi — nie pozwalają jej normalnie funkcjonować.

Przeszczepy skóry są napięte, bolesne i ograniczają każdy ruch.

Dlatego niezbędne jest specjalistyczne leczenie laserowe.

To jedyna realna szansa, by rozluźnić blizny, zmniejszyć ból i umożliwić mamie powrót do normalnego życia.

Niestety leczenie jest bardzo kosztowne, a zabiegi muszą być wykonywane etapami i regularnej rehabilitacji.

Cały czas finansujemy leczenie, rehabilitację oraz pobyt w ośrodku z własnych środków.

Niestety nasze możliwości finansowe się kończą, a przed mamą wciąż kolejne etapy leczenia.

Mimo bólu, zmęczenia i ogromnego wysiłku nie poddaje się.

Chce wrócić do życia, które zostało jej tak nagle odebrane — do sprawności, którą miała jeszcze tak niedawno.

Dlatego prosimy o pomoc.

Każda wpłata to realna szansa na powrót nie tylko do zdrowia, ale do życia.

Z całego serca dziękujemy za każdą pomoc, dobre słowo i wsparcie ❤️