Dwa tysiące lat temu Tomasz powiedział:

najpierw zobaczę — potem uwierzę.

Ludzie się nie zmienili.

I dobrze.

Dlatego nie będę mówił, że potrafię zmienić świat.

Najpierw pokażę, co potrafię zrobić.

Tym dowodem ma być Mech Bor — humanoidalny robot oparty na Unitree G1 EDU, którego chcę nauczyć prawdziwego lasu.

Nie hali.

Nie równych płytek.

Tylko korzeni, kamieni, błota, pochyłości i przeszkód.

Robot, który chodzi z nami, poznaje świat i pomaga mi budować kolejne narzędzia.

Bo technologia zamknęła ludzi w ekranach.

Ja chcę spróbować zrobić coś odwrotnego.

Użyć technologii, żeby wyciągnąć ludzi z technologii.

Dziecko przyjdzie zobaczyć robota.

A ja chcę, żeby po chwili zaczęło patrzeć na las.

Na grzyby, rośliny, zwierzęta — na świat, który ma obok siebie, a którego coraz częściej nie zauważa.

Równolegle tworzę MushroomRadar — system, który pomaga znajdować grzyby w terenie.

Robot przyciąga uwagę.

Las ma ją przejąć.

Buduję KANON — modułowe środowisko do tworzenia narzędzi.

Zasada jest prosta:

Problem → narzędzie → rozwiązanie.

Analiza obrazu. Dane. Algorytmy. Symulacje. Mechanika. Sterowanie.

Jeżeli narzędzia nie ma — tworzę je.

Tak pracuję od lat.

Z czasem Mech Bor ma pomagać mi również przy kolejnych projektach.

Ja mam 24 godziny.

Maszyna nie musi.

Nie po to, żeby mnie zastąpić.

Po to, żeby moje pomysły nie musiały zasypiać razem ze mną.

Bo od 25 lat robię to naprawdę.

Mechanika. CNC. Budowa maszyn.

Projektowanie 2D i 3D.

Programowanie.

Tworzenie własnych narzędzi i oprogramowania.

Dziś rozwijam MushroomRadar, KANON i Mech Bora.

Nie mam korporacji za plecami.

Nie mam laboratorium pełnego naukowców.

Nie mam milionów.

Mam doświadczenie, ręce, komputer, AI jako narzędzie i jedną zasadę:

jeżeli czegoś nie potrafię — mogę się tego nauczyć.

Dlatego nie proszę: „Uwierzcie mi”.

Proszę: „Dajcie mi pokazać.”

Na zakup Unitree G1 EDU i jego adaptację do pracy w terenie.

Baterie.

Kamery.

Czujniki.

Zabezpieczenia.

Elementy mechaniczne.

Testy.

Oprogramowanie.

Kod mogę napisać.

Mechanikę mogę zaprojektować.

Narzędzia mogę zbudować.

Ale jednej rzeczy nie przeskoczę:

fizycznego robota nie da się napisać w kodzie.

Jest egzaminem.

Nie oceniajcie mnie po słowach.

Oceniajcie po tym, co zrobię.

Patrzcie, jak powstaje.

Patrzcie, jak się przewraca.

Patrzcie, jak popełniam błędy.

Patrzcie, jak je poprawiam.

I patrzcie, czy zrobię to, co powiedziałem.

Wtedy zacznie się trudniejsze pytanie:

Czy potrafimy zbudować świat, w którym pomoc nie będzie konieczna?

Nie mam dziś odpowiedzi.

Ale chcę jej szukać.

Chcę budować narzędzia, które nie tylko łagodzą skutki, ale próbują usuwać przyczyny:

biedę, głód, nierówność szans, podziały, a kiedyś może nawet wojny.

Mech Bor tego nie rozwiąże.

Ale może być pierwszym dowodem, że warto pozwolić mi próbować dalej.

Nie jestem Kopernikiem.

Ale chcę zrobić coś w jego duchu:

Kopernik ruszył Ziemię.

Ja chcę ruszyć ludzi na Ziemi.

Żebyśmy przestali powtarzać, że głód, bieda, cierpienie i wojny „zawsze były”.

Były.

To nie znaczy, że muszą być zawsze.

Nie chcę, żebyście mi uwierzyli.

Chcę, żebyście byli jak Tomasz.

Najpierw zobaczcie.

Pomóżcie mi zbudować Mech Bora.

A potem patrzcie.

Jeżeli nie zrobię tego, co powiedziałem — będziecie mieli odpowiedź.

A jeżeli zrobię?

Wtedy nie pytajmy:

„Czy da się zrobić coś większego?”

Zapytajmy:

„Co robimy następne?”

Bo może kiedyś okaże się, że najlepszą rzeczą, jaką możemy zrobić dla potrzebujących, jest zbudowanie świata,

w którym pomoc nie będzie konieczna.