Gdy zobaczyłem dziś panią Wiesławę, ogarnęło mnie poczucie niesprawiedliwości, ile cierpienia może spaść na jedną rodzinę.

Mieszkają w Wiżajnach, na północy województwa podlaskiego. Nasze pierwsze spotkanie miało miejsce w szpitalu w Białymstoku. Miałem pomóc dla jej synka - Pawełka, który urodził się z dziecięcym porażeniem mózgowym, wrodzonymi wadami rozwojowymi, zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego.

Gdy usiedliśmy, poprosiłem panią Wisławę, żeby opowiedziała, jak jej się życie ułożyło. Mówiła szybko, ale widać było cierpienie. Otóż spadł na kobietę ogromny ciężar: starszy syn Adrian z upośledzeniem umysłowym z nasiloną agresją w stopniu umiarkowanym wymaga stałej 24 godzinnej opieki i uwagi. Młodszy syn Pawełek ma cały szereg wad. W dniu dzisiejszym przeprowadzane były badania, bowiem jest podejrzenie neurologiczne obumieranie mięśni. Pani Wiesława Kocha swoich synów całym sercem i dba, by zapewnić im opiekę lekarska rehabilitacje, miłość ciepło, mimo że sama wychowuje synów.

Jakby mało było strapień pani Wiesława rok temu przeszła udar lewostronny, który ślady zostawił, ale na pierwszym miejscu stawia ratunek dla dzieci.

Zacząłem ten post o niesprawiedliwości i tak też skończę. Patrzę w oczy pani Wiesławy, rozmawiam z nią i słyszę łamiący się głos - ciężko mi się życie ułożyło, nie wiem, ile cierpienia jeszcze przed nami.

Ja to tu tylko zostawię.