Mam na imię Marcin. Urodziłem się jako zdrowe dziecko, ale kiedy miałem 4 lata, nagłe powikłania po leczeniu zapalenia oskrzeli zmieniły całe moje życie. Usłyszałem diagnozę – mózgowe porażenie dziecięce czterokończynowe.

Od tamtej pory każdy dzień to praca o sprawność, którą większość osób ma na co dzień – bez zastanowienia.

Rehabilitacja to moje „bycie w ruchu”. Jeśli na chwilę przestanę walczyć — mój organizm po prostu przestaje współpracować. Najtrudniej jest po infekcjach, które cofają mnie o tygodnie, a czasem miesiące. Nieraz zaczynam wszystko od początku…

Chodzę o kuli na krótkich dystansach, choć zależy to od dnia i nasilenia spastyczności. Na dalsze trasy — dla bezpieczeństwa i samodzielnego poruszania się — używam wózka.

Ciężka grypa sprawiła, że przestałem chodzić. Nie mogłem nawet wyprostować palców u rąk.

Pamiętam przerażenie — kilka lat rehabilitacji zniknęło w ciągu kilku dni. Nie wiedzieliśmy, czy jeszcze stanę na nogi. Codzienna walka i niezłomność pozwoliły mi wrócić — ale strach przed takim nawrotem choroby zostaje już na zawsze.

Wiem, że mojego schorzenia nigdy się nie pozbędę. Ale wiem też, że mogę żyć aktywnie — jeśli mam dostęp do odpowiedniego leczenia i turnusów rehabilitacyjnych.

Dzięki rehabilitacji mogę:

• pracować w warunkach chronionych

• prowadzić samochód

• samodzielnie przygotować posiłek

• być potrzebnym mojej rodzinie i społeczeństwu

To są rzeczy, które wielu uznaje za oczywiste — dla mnie są ogromnym osiągnięciem.

Koszt turnusów, specjalistycznych zabiegów i sprzętu przekracza moje możliwości.

A bez nich trudno mi zatrzymać to, co wypracowałem przez lata...

Dlatego z pokorą proszę o wsparcie — każdy gest przybliża mnie do życia z jak największą niezależnością.

To nie tylko rehabilitacja — to inwestycja w moją samodzielność, w każdy kolejny krok na własnych nogach. ❤️

Dziękuję za Wasz czas, dobre słowo, udostępnienie — i za pomoc, dzięki której mogę wciąż walczyć.

Marcin Wypchło