Stowarzyszenie Hospicjum im. św. Maksymiliana Kolbego w Koszalinie zostało powołane do życia w 1993 roku, celem wspierania i kontynuowania rozwoju opieki hospicyjnej/paliatywnej. 

W ramach Stowarzyszenia powołano Hospicyjny Zakład Opieki Zdrowotnej w Koszalinie, które prowadzi hospicjum stacjonarne (28 łóżek), hospicjum domowe (50 pacjentów z Koszalina i powiatu koszalińskiego) oraz poradnię medycyny paliatywnej.

Obecna sytuacja finansowa placówki jest bardzo trudna. Środki z kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia niestety nie pokrywają się z realnymi kosztami, jakie Hospicjum ponosi w opiece nad pacjentem. Środki z NFZ wystarczają jedynie na ok. 70 % kosztów. Pozostałe koszty pochodzą z 1% i akcji charytatywnych.

Dodatkowo, w dobie panującej pandemii koronawirusa potrzebujemy wielu środków ochrony osobistej. To generuje spore wydatki, tym bardziej, że epidemia spowodowała wzrost cen większości usług i towarów, nie tylko medycznych, co wygenerowało dodatkowe koszty.

W związku ze zwiększonymi wydatkami i przy ograniczonych środkach finansowych, musimy stawać przed wyborem, które z niezbędnych zakupów realizować w pierwszej kolejności. Priorytetem jest zawsze dobro pacjenta. Oprócz bieżących comiesięcznych kosztów w kolejce czekają do zakupienia sprzęty ułatwiające opiekę nad pacjentami, usprawniające funkcjonowanie hospicjum oraz podnoszące komfort chorego m.in. lampy przepływowe bakteriobójcze, klimatyzacja, sprzęt rehabilitacyjny i wiele innych rzeczy. To ogromne koszty, w związku z czym szukamy pomocy wszędzie, gdzie jest to możliwe. 

Zespół opiekujący się chorymi składa się z lekarzy, pielęgniarek, opiekunów medycznych, salowych, wolontariuszy, psychologa, rehabilitantów. Grupa ta kieruje się zasadą zapewnienia choremu jak najlepszych warunków w okresie dla niego najtrudniejszym, zajmując się zbolałym ciałem i zranioną psychiką, starając się eliminować ból fizyczny i duchowy, wyciszać stany lękowe, zapobiegać depresji, towarzysząc choremu w ostatnich chwilach uciekającego życia.

Ideą opieki hospicyjnej jest skierowanie całej uwagi i wrażliwości na potrzeby chorego. To on jest najważniejszy i jemu poświęca się wyspecjalizowaną wiedzę medyczną, zastosowuje nowoczesny sprzęt, wysłuchuje z głębokim zaangażowaniem w życzenia chorego i czyni starania o ich spełnienie. Dzięki temu osoby opiekujące się chorym stają się dla niego kimś zaufanym i bliskim, przed kim można zwierzyć się z cierpienia duszy i ciała.

Zespół pomaga także rodzinie, nieporadnej wobec ciężko chorego, przerażonej świadomością straty drogiej osoby, także wtedy, gdy jej zabraknie.