Cześć. Nazywam się Mateusz Bobruś, mam 33 lata i od urodzenia mierzę się 

z czterokończynowym, mózgowym porażeniem dziecięcym, oraz całkowitą 

utratą wzroku, ale każdego dnia wybieram uśmiech, ruch do przodu i 

wiarę, że bariery są po to, by je pokonywać.

Na co dzień potrzebuję wsparcia przy wielu sprawach, a mimo to żyję 

pełnią pasji i robię wszystko, by odzyskiwać kolejne kawałki niezależności.

Pracuję jako Tyflospecjalista w " Fundacji Świat Według Ludwika 

Braille'a", pomagając osobom niewidomym w konfiguracji komputerów i 

dostępie do technologii — to praca, która daje sens i realnie zmienia 

czyjąś codzienność.

Mój wózek jest już bardzo wysłużony i coraz częściej ogranicza mnie 

nawet w poruszaniu się po domu, dlatego zbieram na nowy wózek oraz na 

specjalnie przystosowany samochód z rampą i obniżoną podłogą, który 

pozwoli mi bezpiecznie i samodzielnie wyjechać w świat.

Dla osoby z niepełnosprawnością mobilność to nie luksus — to godność, 

praca, relacje i możliwość bycia tam, gdzie dzieje się życie.

Muzyka to moje okno na świat — skoro nie widzę, to dźwięk jest moją 

sztuką, sceną i obrazem, który buduje wyobraźnia.

Często bywam na prywatnych koncertach, m.in. organizowanych przez 

chełmskich właścicieli, którzy są empatyczni, ciepli i tak, jak ja, 

wrażliwi na kulturę, a dowodem tego może być zapraszanie niszowych 

zespołów, których na co dzień nie usłyszymy w komercyjnych rozgłośniach 

radiowych. Na Facebooku można ich znaleźć pod nazwą " Ex Oriente Lux 

House Gigs", a tu, w zrzutce, można zobaczyć moje zdjęcia z artystami i 

osobowościami telewizyjnymi. To dowód, jak bardzo kocham żywy kontakt z 

kulturą i ludźmi. Oprócz tego, współpracuję także z portalem 

technologicznym przeznaczonym dla osób niewidomych " Tyflopodcast.net", 

dla którego czasem tworzę podcasty, które opisują sprzęt i 

oprogramowanie pomocne dla Nas w codziennym życiu.

Każdy taki wyjazd to dla mnie święto wolności, ale bez sprawnego wózka i 

auta z rampą coraz trudniej to zorganizować.

Wiem, że są programy, które dają nadzieję na takie auto, jak 

„Samodzielność – Aktywność – Mobilność!” realizowany przez PFRON, który 

przewiduje dofinansowanie zakupu samochodu dostosowanego do potrzeb osób 

poruszających się na wózku.

Kwota wsparcia może sięgać wysokich sum (w praktyce nawet około 185 tys. 

zł w niektórych wariantach), ale zwykle wymaga znacznego wkładu 

własnego, sięgającego wielu tysięcy złotych, zależnie od ceny i 

konfiguracji pojazdu.

Zainteresowanie jest ogromne, środków jest ograniczona pula, a dodatkowe 

wymogi formalne i dokumenty po stronie regionalnych jednostek sprawiają, 

że proces bywa długi i niepewny.

Często to właśnie ten wkład własny i długie procedury zatrzymują ludzi 

takich jak ja na progu marzenia o mobilności.

Do tego dochodzą zobowiązania użytkowania pojazdu przez lata, co 

ogranicza elastyczność w razie zmiany potrzeb czy zdrowia.

Dlatego proszę o wsparcie: każda złotówka przybliża mnie do nowego wózka 

i auta z rampą — do pracy, do muzyki, do spotkań, do życia bez barier.