Gdy przeczytałem wiadomość od siostry Tomka, jakoś mi w życiu obco, smutno i źle. 

Mi? a jak musi się czuć Tomek?

Chciałbym rozgonić czarne chmury, nad tym chłopakiem, bo ewidentnie na to zasługuje.

Zresztą, przeczytajcie sami.

„Dzień dobry. Wiem że Pan ma spore zasiegi i chciałabym spróbować poprosić o pomoc. Mam brata. Brat od 4 lat jest na wózku inwalidzkim po wypadku. Młody chłopak, 24 lata. Ćwiczy non stop by chociaż mógł być trochę samodzielny. Jest naprawdę młodym ambitnym człowiekiem. By mieć jakąś przyszłość, robi niestacjonarne studia informatyczne. Niestety uczelnia wymaga praktyk stacjonarnych. Teoretycznie jesteśmy w stanie je załatwić. Praktycznie? Mieszkamy na 3 piętrze starej kamienicy gdzie Tomek nie ma szans wyjść z domu. Jedna Pani radna z miasta próbowała nam pomóc ale mają schodołazy gąsienicowe, a potrzebny jest kroczący. Koszta takowego to niestety około 28 tysięcy. Czy może jakaś firma bądź ktoś kto Pana obserwuję taką ma, która była by w stanie wypożyczyć schodołaz? Pefron i mops odmówił bratu dofinansowania bo dostał 35 punktów i ten sprzęt nie jest potrzebny mu do życia.... Gdy nie zdołamy załatwić schodołaz do końca września, Tomek nie zaliczy studiów. Nie będzie mógł napisać magisterki.... widzę jak jest mu smutno że napotyka w swoim życiu tak duże przeszkody. Już nie wiem gdzie dzwonić, dokąd sie udać.”

Patrzę na zdjęcie młodego mężczyzny, który musiał schować swoją godność i zwrócić się o pomoc w walce o swoje marzenia i ambicje.

Widzę człowieka, który zasługuje na pomoc.

Tomku, jesteś silnym facetem.

Schodołaz byś mógł udać się na praktyki, napisać magisterkę i skończyć studia?

Ja to tu tylko zostawię.